నిర్మల ధ్యానాలు - ఓషో - 2
✍️. సౌభాగ్య
📚. ప్రసాద్ భరద్వాజ
మనిషికి ప్రేమ గానంగా మారగలిగిన శక్తి వుంది. ప్రేమ నాట్యంగా పరివర్తన చెందగలిగే సామర్థ్యముంది. కానీ కొద్ది మంది, అరుదుగా అతి కొద్ది మంది మాత్రమే అట్లా కాగలుగుతున్నారు. అందరూ విత్తనాలుగా జన్మించారు. కొద్ది మందిని మినహాయిస్తే అందరూ విత్తనాలుగానే చనిపోతున్నారు. నిష్ఫలంగా నీరుగారి పోతున్నారు.
నాకు తెలిసినంత మేరకు గుళ్ళకు, మసీదులకు, చర్చిలకు వెళ్ళే జనం ప్రేమతో వెళ్ళడం లేదు. భయం కొద్దీ వెళుతున్నారు. ముసలివాళ్ళు మరీ ఎక్కువ మంది వెళుతూ వుంటారు. కారణం వాళ్ళకు మరణమంటే భయం. వాళ్ళు జీవితంలో ఏదో అపూర్వమయిన దాన్ని అందుకోవటం వల్ల ఆలయాలకు వెళ్ళడం లేదు. మరణమనే చీకటి వాళ్ళను సమీపిస్తుండటంతో భయపడి వెళుతున్నారు. ఏదో రక్షణ కోసం వెళుతున్నారు.
ఇప్పుడు వాళ్ళకు ఒక విషయం తెలిసొచ్చింది. వాళ్ళ డబ్బు వాళ్ళతో బాటు రాదు. స్నేహితులు వెంట రారు. వాళ్ళ కుటుంబం వాళ్ళని వదిలేస్తుంది. అందువల్ల నిరాశతో వాళ్ళు దేవుడనే అభిప్రాయానికి అతుక్కుపోతారు. యిదంతా ప్రేమ వల్ల, కృతజ్ఞత వల్ల కలిగే అభిప్రాయం కాదు. భక్తి కాదు. భయం వల్ల కలిగేది. భయం వల్ల పుట్టే దేవుడు నకిలీ దేవుడు.
నా సమస్త ప్రయత్నం అస్తిత్వ దర్శనం కోసం అన్ని కిటికీలు తెరిచి వుంచడం. దాని వల్ల మీరు భయం కొద్ది దేవుడి దగ్గరకి వెళ్ళరు. మీరు అనుభవ సౌందర్యం గుండా, సృజనాత్మక అనుభవం గుండా ఆ, ప్రేమానుభవం గుండా దైవాన్ని సమీపిస్తారు.
వ్యక్తి ఈ అనుభవాల గుండా వెళితే అతని సంబంధం అద్భుతంగా వుంటుంది. అపూర్వంగా వుంటుంది. అది రూపాంతరం చెందిస్తుంది. కేవలం ఒక్కసారి ఒక్క అనుభవం అస్తిత్వంతో ఏర్పడితే చాలు. అప్పుడు నువ్వు ఎప్పటికీ వెనకటిలా వుండవు.
సశేషం ...
🌹 🌹 🌹 🌹 🌹
Comments
Post a Comment